Reisverslag. Monrovia, Liberia. 26-05-2015. Groet uit Monrovia III. Autoclaven en Sushi

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: dinsdag 26 mei 2015 0:32
Aan: ‘yoko@heartware.nl’; ‘mariko_huijs@hotmail.com’; ‘Junko Huijs’
Onderwerp: Groet uit Monrovia III; autoclaven en sushi

 

Liefste Yokosan, Mariko, Junko,

Het was echt geweldig fijn jullie gisteren gesproken te hebben! Het blijft ongelofelijk dat dit allemaal kan; dat ik jullie aan de barbequeue zie en ik jullie kan laten zien hoe het hier is!

yokosan, goed dat je met Matthijs over het huisje gesproken hebt.

Hoop dat we op deze manier langzaam maar zeker tot een besluit kunnen komen.

Het Twinskin lijkt vooralsnog dan toch de beste oplossing.

Het zal goed zijn om contact met de leverancier op te nemen over mogelijke aanpassingen.

Heb de indruk dat ze redelijk flexibel zijn.

 

Vandaag de alle materialen voor de sterilisatieafdeling en de Matachana autoclaaf vanuit de store naar het gebouw gebracht waar het allemaal geinstalleerd gaat worden.

We konden een kleine heftruck lenen van het Duitse Rode Kruis. Heeft heel veel gedoe en rugpijn voorkomen.

Echt super! Ik kon ook een printer van ze lenen. Ook dat bespaart een hoop gedoe!

Morgen beginnen met de installatie.

Inmiddels ook PLAMAHS voorbereid voor het ziekenhuis hier.

Bleek nog weer een hoop gedoe. Op windows 8 toch weer wat vervelende problemen; deze keer wilden de fotos/illustraties niet meer getoond worden. Heeft me weer een dag gekost om het op te lossen. Het blijft enorm tijdrovend om nieuwe problemen echt opgelost te krijgen.

Nu hiervoor wel een schone oplossing.

 

De tijd gaat enorm snel! Al meer dan een week hier! Help!

Weet niet zeker of ik mijn oorspronkelijke planning kan handhaven.

voorlopig houd ik er aan vast.

ik zal over een week moeten kijken hoe e.e.a. er voor staat.

 

Oh Yokosan, Mariko, Junko, mis jullie! Het zou geweldig zijn als jullie inderdaad eens met een dergelijke reis mee zouden kunnen!

Het komt er een keer van.

 

Ik werd vandaag benaderd door David Stern, een man die ik ken van Tuttnaue. Hij woont in Israel. Hij vroeg of ik in de toekomst via het bedrijf dat hij nu werkt (Moonmedical, UK http://moonmed.com/) trainingen wil verzorgen mbt sterilizatie. Vooral in Afrika en Azie.

Het lijkt erop dat ik weinig problemen zal hebben met het hebben van werk ūüôā

Geeft ook weer kansen voor jullie om eens mee te gaan.

 

Had gisteren nog een heel goed gesprek met Ibrahim Fatawu, de financial director van het ziekenhuis, een man uit Nandom, Ghana.

Heb heel veel respect voor hem! Hij is Moslim, maar heel gematigd. Heel boeiend om met hem te  praten!

Morgen laat ik hem PLAMAHS zien.

 

Hierbij stuur ik jullie nog de foto’s tijdens onze sushi-avond! echt heerlijk was het. Hier in Monrovia. Bizar!

We gaan proberen nog een skype sessie met haar te regelen. Michiko Yokoyama, echt een heel bijzondere vrouw. Ze probeert een link te leggen tussen het corps diplomatique en het veld. Ze wil ook echt met eigen ogen zien wat er in het veld gebeurt. Heb haar hier ook het ziekenhuis kunnen laten zien. Ze was heel blij om eens echt te zien hoe het er aan toe gaat.

Ik zal jullie verder op de hoogte houden!

Liefs hier uit Monrovia.

Heel veel groeten aan Matthijs en Anja etc.

KusJulliePapJan

 

 

 

 

 

Reisverslag: Liberia. 16-05-2015. Monrovia Veilig aangekomen!

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: vrijdag 12 juni 2015 0:37
Aan: ‘irsanmonpat@online.nl’
Onderwerp: Groet uit Monrovia II; Steril en Klantendag Interster International

 

Hieronder nog enkele indrukken van de afgelopen dagen hier.

Warme groeten hier uit Monrovia!

Jan

 

Hier gaat het allemaal bit by bit.

Vandaag (donderdag 11 jun)  in de stad om spullen voor de waterbehandeling te kopen.

Kost allemaal veel tijd. We zullen morgen nog eens de stad in moeten.

Dan morgenmiddag beginnen met aansluiten etc.

De tijd gaat echt enorm hard…

Maar de sfeer is goed. We proberen er  het beste van te maken!

Met mijn gedachten vaak bij je!

Misschien toch eens proberen te skypen? Werkt heel goed!

Heel veel sterkte toegewenst aan je moeder en aan jou en je broer en zus bij haar verzorging!

Weer warme groeten hier uit Monrovia,

Liefs, Jan

Bij de foto’s: Enkele indrukken van de stad, onderweg om spullen voor de waterbehandeling te kopen.

Gisteren naar de werkplaats (bio-medical lab) van de biomedical engineers van het JF Kennedy Memorial Hospital; het nationale ziekenhuis. Oh zoooo basis!

Zij helpen met de installatie / ingebruikname van de autoclaaf. Geweldig fijne mensen!

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: zaterdag 16 mei 2015 11:48
Aan: ‘yoko@heartware.nl’; ‘mariko_huijs@hotmail.com’; ‘Junko Huijs’
Onderwerp: Veilig aangekomen!

 

Liefste Yokosan, Mariko Junko,

Gisterenavond hier veilig en wel aangekomen! Wel met 2 uur vertraging.

Geen enkel probleem met de douane. Er is niets opengemaakt! Pak van mijn hart!

Werd opgehaald door Br. Pierre. Een van de Togolese broeders die hier werkt.

Wel weer even wennen aan de temperatuur en vochtigheid! Nu al meer gezweet dan in een maand thuis!

Vanmorgen ontbijt met de groep. Hanne Fleishmann van Wuerzburg is ook hier.

Ze is bezig met  het herinrichten van het laboratorium. Heel leuk om haar hier te ontmoeten.

Het lijkt er op dat een van de autoclaven toch nog niet uit de douane is…

Hoop dat het toch allemaal gaat lukken

De ontvangst hier is weer heel hartelijk. Voelt goed om er weer te zijn!

De broeders vragen allemaal hoe het met jullie is! Heel veel groeten!

Ik heb in de voeding nog stroom voor ongeveer 4 uur.

 

Zodadelijk de eerste besprekingen om een overzicht van de situatie te krijgen en een plan van aanpak te maken. het gaat een intensieve tijd worden!

Yokosan, Mariko, Junko,

Heeeeeel hartelijk dank voor alles, jullie liefde, jullie zorgen, jullie vertrouwen, KusJulliePapJan

Reisverslag: Monrovia, Liberia. 05-07-2015. Bericht uit St. Joseph’s Hospital: Nog steeds hier in Monrovia!

Van: Jan Huijs [mailto:jh@heartware.nl]
Verzonden: 05 July 2015 23:10
Onderwerp: Bericht uit st. Josephs Hospital: Nog steeds hier in Monrovia!

Beste allemaal,

Nog steeds ben ik hier in Monrovia!

Er is voortgang, maar het gaat allemaal langzaam.

Inmiddels zijn 3 van de 4 autoclaven up and running.

Van de autoclaaf in het JF Kennedy Hospital moet nog een UPS ingebouwd worden voor de besturing. Absoluut nodig.

Hij zorgt voor bescherming van de electronica maar voorkomt ook het dat korte stroomonderbrekingen leiden tot een afgekeurd proces.

Met als gevolg: proces  wordt beeindigd, de lading moet eruit, verpakking moet verwijderd, opnieuw verpakken en opnieuw steriliseren,

Heel vervelend voor het personeel en kost enorm veel tijd en geld.

We gaan dit dinsdag dan eindelijk doen.

De machine werkt verder prima.

 

De grote beurt van de oude KSG in het St. Josephs Hospital is nu eindelijk ook afgerond. Ik zou vandaag (zaterdag) een eerste test doen, maar ging niet door.

De stad in om gereedschap te vinden om een gat van 2.5 cm te maken in het roestvrij staal van een aanrecht voor instrument reiniging van¬†bij de¬†OK.¬†We willen een waterspuitpistool aansluiten, maar de slang moet via een speciale nippel door het aanrecht…

Ook in de reiniging van de OK van de verloskunde wordt er een aangesloten.

We wilden daar even kijken of het kan; hoe het aan te pakken.

Het is in het high risk gedeelte. Dus wel beschermende kleding aan; in dit geval is de lichte versie voldoende.

Ik ga met Nimley, onze loodgieter. We zijn bijna een kwartier bezig om ons aan te kleden. Voor een bezoekje van twee minuten.

Vervolgens is er grote berg afval van onze kleding die morgen de verbrandingsoven in zal gaan.

Een groot gat maken in Roesvast staal blijkt niet zo makkelijk. Uiteindelijk zelf mee de stad ingegaan en de spullen gevonden. Maar wel de halve dag voorbij.

Kreeg vanmiddag bezoek van de nieuwe head of operations van het Duitse Rode Kruis. Ze is een week geleden hier aangekomen.

Met haar financien afhandelen voor de spullen die ik voor de sterilisator van het JF Kennedy Hospital kocht.

Het gaf ook de mogelijkheid om hier het ziekenhuis te laten zien.

 

Morgen dan toch die KSG autoclaaf uitproberen.

We hebben de vacuumpomp vervangen; klep plunjers en veren van alle kleppen vernieuwd. Alle gegalvaniseerde pijpen in de water toevoerleidingen vervangen door plastic leidingen. Grondige schoonmaak beurt; nieuw verwarmingselement, enz. Een echte facelift.

Nu hopen dat bij de harttransplantatie en  die van al die andere organen heeft overleefd! Geweldige samenwerking met de mensen hier!

Maar wel spannend om te zien of  de patient weer tot leven komt!

Dan moet maandag ook die inventarisatie eindelijk op de rit komen. Het blijft lastig. De IT man had een grote berg werk op zijn bord ivm rapportages en werd later ziek. Maandag zou hij beschikbaar zijn.

Dan zal dan uiteindelijk de komende de cursus sterilisatie kunnen gaan beginnen.

Een week geleden deden we de eerste productie cycli van de nieuwe Matachana autoclaaf. Een van de mensen van de OK/CSA, Jackson, had dienst.  Ik instrueer hem hoe de autoclaaf te bedienen.

Terwijl we de cyclus afwachten vertelt hij over zijn verleden. Terug in de tijd. De negentiger jaren. De tijd van James Taylor. Het land in oorlog. Rebellen proberen het regeringsleger te overmeesteren. Hij was 14 jaar. ¬†Zijn vader was militair in het leger. Het gezin is op de vlucht. Ze willen de grens over. Aan de grens met Guinea worden ze gepakt door rebellen. Hij, zijn broers en zussen, zijn moeder en zijn vader. Zijn vader wordt apart genomen. Ze zijn er allemaal bij en moeten toezien. Zij, de kinderen, moeten zingen. Intussen wordt van de vader de keel doorgesneden… Totale bizarheid. Totale bruutheid.

Het ziekenhuis kreeg onlangs een nieuwe verbrandingsoven.

Alle ziekenhuisafval wordt momenteel in een oude oven verbrand. Elke morgen om 8 uur het ritueel. Mensen in de volledig beschermende pakken kruien de zakken met afval naar de verbrandingsoven. Maar hij is oud, heeeel oud. Werd voorheen met brandstof gestookt; en op temperatuur geregeld. De regeling werkt al lang niet meer. Geen brandstof wordt er meer toegevoegd. Veel van het afval is plasticachtig en brandt goed. Maar er is steeds de zwarte kwalm en een wel erg onprettige geur als er gestookt wordt.

De nieuwe oven staat er nu; er wordt nu een gebouw omheen gezet.

Bij de installatie ging echter e.e.a. mis. Ook verbrandingsovens zijn tegenwoordig vol met electronica besturingscomponenten. Door onjuiste aansluiting raakten componenten defect. Er zijn inmiddels nieuwe componenten. Nu moet getest worden of hij werkt. Er zijn echter  nogal wat misverstanden over de verbrander. Hij zou niet geschikt zijn voor lichaamsdelen/lichaamsvochten/bloed.

De website van de fabrikant geeft echter aan dat hij daar juist wel voor bedoeld is. De verbrander heeft een grote metalen schoorsteen. Er zou een bliksemafleider geinstalleerd moeten zijn. Is er echter niet. Het ziekenhuis vroeg uiteindelijk of ik hierbij ook wil helpen.

Naar  mijn mening bleef ook hier de donorgemeenschap in gebreke! Er wordt niet genoeg aandacht gegeven aan adequate training/overdracht! De focus is op het leveren van de apparatuur. De ondersteuning blijft achterwege, met als gevolg er echt enorm veel naar ik denk goedbedoelde hulpgoederen, niet  functioneren. Het is een enorm hardnekkig verschijnsel in de donorgemeenschap.

Zo heb ik een heleboel gedoe gehad om mijn verblijf hier te verlengen. Zelfs het regelen van mijn verzekering leek een bijna hopeloze zaak. Zelfs als ik hier onbetaald blijf, mijn ticketwijziging betaal, zelfs dan was het een schijnbaar onmogelijke zaak. Het Rode Kruis krijgt het niet voor elkaar! Bizar. Uiteindelijk is er via het Medical Mission Institute in Wuerzburg toch een regeling getroffen.

Bizar. Geld voor nieuwe wasmachines om 4-jaar oude wasmachines te vervangen die een maand gedraaid hebben is er  wel, maar om een door allerlei omstandigheden  de verzekering van mijn verlenging van verblijf hier door langer durende installatie en training van apparatuur te financieren, bleek heel uitermate lastig.

In de praktijk komt het er op neer dat installatie van machines/apparaten en bijbehorende training en ondersteuning niet goed gebeurt. En de lokale mensen hier moeten aanmodderen. En dan wordt er gezegd: Zie je wel, die Afrikanen, dat wordt nooit wat. Een bodemloze put.

Uitermate onterecht! Ik zelf was een week in Spanje om de kneepjes van de autoclaven te leren die ik hier zou installeren. Waarom verwacht men van lokale technici hier met veel minder achtergrond kennis en veeeel minder middelen, dat die het in een uur moeten kunnen. Bizar! Totaal bizar! Je begint inderdaad te denken dat hat Westen er alleen op uit is om Afrika dom te houden.

En intussen rijden de mensen van de grote organisaties als UN, Rode Kruis, rond in nutteloos grote, smetteloos witte 4 wheel drives met grote antennes, wonen in grote huizen, eten in dure hotels waar dan in air-coonditioned zalen bepaald wordt wat goed is voor die arme drommels in het land. Om dan af te sluiten met een uitstekend diner en een goed glas wijn.Welke gevoelens roept dit allemaal op?

Sorry, voor mijn wat cynische kijk op wat ik hier ervaar.

Het komt er op neer dat ik nogmaals verlenging gevraagd. Met als resultaat dat ik pas op 17 juli naar huis kom.

Op 24 juli zou ik dan naar Japan gaan.

Nu zijn er echter hier in Monrovia nieuwe Ebola-gevallen. Een jongen stierf enkele dagen (29 juni) geleden. Ook zijn er hier in de stad een aantal nieuwe besmettingen als gevolg van zijn contacten.

Er wordt onderzoek gedaan naar contacten die de jongen gehad heeft.

Al met al is Liberia niet Ebola vrij meer. Een stevige afknapper voor het land.

Ik weet nog niet wat dit als gevolg heeft op mijn bezoek aan Japan. Als men daar een quarantaine periode aan gaat houden van 21 dagen, dan heeft het geen zin om te gaan.

Ik wacht het af.

 

Er wordt hier enorm hard gewerkt om het gezondheidssysteem weer op gang te krijgen en Ebola onder bedwang te houden. Nog steeds wordt iedereen die hier het terrein op komen de temperatuur gemeten en moeten handen gewassen worden. Risikoafval wordt door mensen in volle beschermingsuitrusting opgehaald en naar de verbrandingsoven gebracht. in de ok’s wordt in volle PPE gewerkt. Er zijn regelmatig refresher trainingen. Er blijven strikte procedures voor Infectiepreventie. Met alle ongemakken voor het personeel.

Heb echt geweldig veel respect voor al die mensen om dit allemaal dag-in-dag-uit vol te houden. Daarbij  is dat wat ik doe eigenlijk een kleinigheid; ik ben na afloop van mijn werk na een minuut hier in mijn kamertje. Het eten staat klaar. Heb de gemakken van water, 24 uur electriciteit en internet. De meeste mensen hier moeten na hun werktijd met de overvolle bus naar schamele huis. Meestal meer dan een  uur onderweg.  Ik hoor dat de dag om 5:00 -5:30 begint, om hier op tijd te zijn. Dan in de avond weer terug.  Dat tegen salarissen die eigenlijk in geen verhouding staan tot de kosten voor levensonderhoud. Toch blijft men het werk doen; zie ik veel blije gezichten bij de staf als ik hen groet. Ik kan alleen maar diep respect hebben.

 

Oh, het is hier in de avond wel vaak stilletjes. Maar er is altijd enorm veel te doen. No time to be bored.

Hoop weer gauw van jullie te horen of te ontmoeten!

Allerbeste wensen\

 

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: vrijdag 26 juni 2015 0:41
Aan: ‘Yoko Huijs’
CC: ‘mariko_huijs@hotmail.com’; ‘Junko Huijs’
Onderwerp: Bedankt!

 

Eerste foto: Vanmiddag: Jackson Moore, de medewerker in de sterilisatie afdeling draait de eerste cyclus met de nieuwe Matachana autoclaaf. Hij vertelde zijn verhaal over zijn jeugd tijdens de oorlog (negentiger jaren. Hij was 15 jaar. Zijn vader werd in zijn bijzijn en van zijn 3 broers, 3 zussen en moeder door rebellen vermoord. De keel doorgesneden. Zij moesten zingen, terwijl het gebeurde. De mens is tot de grootste gruwelijkheden in staat…

De moeder kon het allemaal niet meer verdragen; is enkele jaren later overleden.

 

Reisverslag: Juli 2015. Japan tour voor sterilisatie

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: woensdag 5 augustus 2015 14:28
Aan: ‘Yoko Huijs’; Mariko Huijs NL (mariko_huijs@hotmail.com); Junko Huijs NL (junko_huijs@hotmail.com)
Onderwerp: Groet nog uit Ohno Machi; nu In Fukouka; vandaag naar huis!

Liefste Yokosan, Mariko, Junko,

De laatste avond hier in japan. in Fukuoka waar we in 1989-1990 een jaar woonden.

Oh hoe de tijd voorbijjaagt!

Het bezoek aan ohno machi, de familie is ook weer heeeeeel goed geweest. gisteren in Taketa voor een super gezellige avond.

Gisteren nog diverse mensen in dorp bezocht. Heel fijn om de mensen weer te zien en te spreken, zij het dat het steeds kort is.

Vanmorgen nog met Yutakun stevig gerocked! Heerlijk samen te spelen! Hij heeft echt talent!

Hierbij nog enkele fotos.

Als alles gaat zo als we hopen dat het gaat zien we elkaar morgen weer! Zal heel goed zijn weer thuis te zijn!

Heeeeeel veel liefs hier uit Fukuoka!

KusJe PapJan

Van: Jan Huijs [mailto:janbiribiara@gmail.com]
Verzonden: vrijdag 31 juli 2015 6:24
Aan: ‘Manders Toon’
Onderwerp: Groet uit Shinkansen (bullet train/japanse TGV)

 

Hallo Toon,

Alweer bijna een week hier in Japan! Oh man, het is zoooo enorm anders dan in Monrovia! Toch is het ook weer goed om hier te zijn.

Was een aantal dagen in Tokyo voor presentaties voor Getinge, een van de wereldwijd grootste fabrikanten van Sterilisatoren. Mocht in de “Getinge Academy” mijn presentatie doen over de ervaringen in Liberia. Ook nog de sterilisatieafdeling van 2 ziekenhuizen kunnen bezoeken! Altijd weer leerzaam te zien hoe het in andere plaatsen gebeurt!

 

Eergisteren was ik met Tsurashisan, degene die het bezoek hier regelde, en het gezin van een vriend van hem in een OnSen (heetwater bron) in Fukushima(!). Genoten!

Bizar, de overvloed die we hier ervaren. Echt eigenlijk niet te vatten.

Heerlijk genoten van het water in de Onsen. Veel gepraat; veel gelachen. Kon even loskomen van de stress. Ook Tsurashisan. Een dag op adem komen. Zo kon ik het voelen.

Nog een rondje hardgelopen. En dan in de Onsen. Gevolgd door een super maaltijd… Waarvan je dan toch een deel moet laten staan omdat het gewoon te veel is. Je weet niet wat je overkomt.

Natuurlijk is het mooi dat het allemaal kan. Anderszijds voel ik zorgen. Waarom het zo moet zijn…

Nu in de Shinkansen richting Oita.

Morgen in Oita en overmorgen in Miyazaki weer presentaties over stoomsterilisatie.

Hoop dat het weer kan lukken.

Ik houd je op de hoogte!

Hoop je gau weer te mogen ontmoeten. Oh man!

Heel veel groeten aan Carien!

 

Heel fijn voor vertrek je nog even gesproken te hebben. Tot gauw,

Liefs,

Jan

Reisverslag: 01-12-2016. Monrovia, Liberia. Laatste dag in Monrovia: Ontnuchtering in JF Kennedy Memorial Hospital

Van: Jan Huijs [mailto:jh@heartware.nl]
Verzonden: zondag 14 december 2014 17:53
Onderwerp: Laatste dag in Monrovia: Ontnuchtering in JF Kennedy Memorial Hospital

Beste allemaal,

Ik ben inmiddels wel alweer bijna twee weken terug (!). Maar wil toch nog graag verslag doen van mijn korte bezoek aan het JF Kennedy Memorial Hospital in Monrovia. Later volgt nog een laatste mail van de laatste dagen in het St. Josephs’ hospital.

Groet hier uit Wuerzburg. Mijn gezondheid is weer helemaal op orde! Voel me weer heerlijk fit! God zij dank!

Aan iedereen die me terugschreef/belde naar aanleiding van eerdere mails/berichten, heel, heel hartelijk dank hoor!

Tot heel gauw,

Jan

 

Monrovia, Maandag 1-12-2014.

Vanavond alweer het vertrek! Het blijkt praktisch om vanmorgen alvast de bagage in te checken bij het kantoor van Brussels Airlines in de stad. Het bespaart vanavond een hoop gedoe. Daarom met Br. Ben (Foto 1),  de hospital administator de stad in. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur. Volgens hem zit het rijden hem daardoor in zijn genen. Hij geniet ervan stevig door te rijden, met spannende inhaalpartijen…

Op grote billboards langs de weg (Foto2) wordt gewaarschuwd voor Ebola. We passeren  het politieke machtscentrum, de regeringsgebouwen, de ambassades. De ambassade van de US spant de kroon. Een gigantische grijze blok beton met veel prikkeldraad en kamera’s. Een kleine zware metalen deur. Welcome to America. We komen langs een oud regeringsgebouw. Sinds de vorige oorlog verlaten. Nog vol met schotinslagen die herinneringen aan de strijd die toen geleverd werd.

Uiteindelijk bereiken we de weg waar Brussels Airlines gevestigd is. Het verkeer is totaal vast gelopen. Na een kwartier toch een plekje voor de ingang. Ook hier het ritueel van handen desinfecteren. De bagageinspectie gaat soepel. Geen problemen. De printplaten van de sterilisator die ik mee terug wil nemen zijn niet gezien. Gelukkig daarover geen vragen. Het valt mee met de drukte. Binnen een half uur is alles geregeld. Mijn spullen zijn alvast onderweg.

 

Door Andreas Fabricius, werkzaam bij het Duitse Rode Kruis was ik gevraagd om in het JF Kennedy Memorial Hospital, het Nationale ziekenhuis hier in Monrovia, de sterilisatieafdeling te bezoeken. Het zou gaan om een eerste indruk. Het Rode Kruis wil het ziekenhuis gaan ondersteunen en wil oa inzicht hebben in de toestand van de sterilisatieafdeling. Vandaag is voor mij de laatste mogelijkheid om te gaan kijken. Op de terugweg van de bagagecheck-in komen we er langs waardoor we nauwelijks tijd verliezen. Via een contactpersoon die ik via Andreas had gekregen kon ik een afspraak maken met de ziekenhuisadministrator. Het kon vandaag! Ik heb een uur om een eerste indruk te krijgen.

Ik word verwelkomd door Dr. Scott-McDonald, sinds 2007 de general administrator van het ziekenhuis, ze heeft ook jaren in de VS gewerkt. Nu is ze verbonden aan dit ziekenhuis, dat ooit de nationale medische trots van het land was. Het is opgezet met financiering uit Amerika en geopend in 1971. Door de oorlogen die hier gevoerd werden in de jaren tussen 1980 en 2003 werd er enorme schade aangericht. In 2009 werd het weer gedeeltelijk heropend. Het telt 500 bedden. Ze leidt me naar het grote betonnen gebouw dat overal tekenen vertoont van achterstallig onderhoud. (Foto 3) Bij de ingang ook het nu overbekende handsanitation station: de kraanemmers met desinfectans.

Ik word welkom geheten in de grote ontmoetingsruimte waar hoogwaardigheidsbekleders worden verwelkomd (Foto 4). Aan de muur de foto’s van JF Kennedy en de huidige president van het land. De vlag van de VS en Liberia gebroederlijk bij elkaar. De vlag van Liberia vrijwel gelijk aan die van Amerika. Met het verschil dat die van Liberia slechts een ster heeft. Liberia, de laatste staat van Amerika, een staat in Afrika waar de Afro-Amerikanen vrij naar toe konden, nadat in Amerika de slavernij werd afgeschaft. Het land Liberia; afgeleid van Liberty, vrijheid. In 1847 verklaarde het haar onafhankelijkheid. Er is daarmee een lange historische band met de VS. De rede ook waarom Amerika hier ook zo nadrukkelijk aanwezig is. Dagelijks vliegen de militaire helikopters vele vluchten uit boven de stad. Er wordt gewerkt aan  de opzet van meerdere Ebola Management Centres in het hele land. Ook dit nationale ziekenhuis is bijna twee maanden gesloten geweest nadat ook hier enkele belangrijke personeelsleden van het ziekenhuis overleden aan Ebola. Onder leiding van deze moedige arts/admistrator werden de activiteiten in augustus weer opgestart. http://www.npr.org/blogs/goatsandsoda/2014/10/14/355873770/back-on-its-feet-a-liberian-hospital-aims-to-keep-ebola-out

Onder andere worden er weer, zij het op beperkte schaal, weer operaties uitgevoerd. De operatiekamers zijn op de vierde etage (Foto 5).  De OK die we bezochten is zojuist gebruikt en vervolgens gereinigd en gedesinfecteerd. (Foto 6). Ook Centrale Sterilisatie Afdeling (CSA) is op de vierde etage. De afdeling is ruim (Foto 7). Maar ook erg leeg. Vanuit de ramen een fantastisch uitzicht op de oceaan (Foto 8). Uiteindelijk heb ik de zee toch nog kunnen zien! Hoewel ons eigen ziekenhuis aan de kust ligt kwam het er niet van om het grote water te gaan zien. Nu dan toch even een blik op de Atlantische Oceaan. Vanaf de stranden verder de kust op de schamele behuizingen. De geroeste bruine golfplaten. Een blik op een andere wereld.

We worden verwelkomd door Mevr. Blessing de verantwoordelijke van de afdeling. Op de afdeling gebeurt alles in een en dezelfde ruimte. De reiniging van instrumentarium is uitsluitend handmatig (Foto 9). Met een eenvoudige spons. Instrumentarium dat vermoeid is. Naaldvoerders waarvan de vertanding vrijwel glad is. Een gebroken schaar. Verpakken gebeurt gedeeltelijk in een vel nonwoven of in textiel. Aseptisch openen van de pakketten zal niet lukken op de manier waarop wordt verpakt. Het pakket wordt afgesloten met een stukje pleister waarop dan de naam van het de set en de datum wordt geschreven (Foto 10). Er is geen autoclaaf tape! Men kan niet zien of pakketten wel of niet in de sterilisator zijn geweest. We zijn hier in het nationale ziekenhuis. De hele wereld stuurt spullen hierheen maar hier in het nationale ziekenhuis geen rolletje autoclaaftape! De broek zakt me op de schoenen…

Verderop in de ruimte de autoclaven: 5 stuks (Foto 11). Allemaal oud. Eentje functioneert er nog: een handbediende verticale, 80 liter Robustex autoclaaf; bouwjaar 2001 (Foto 12). Het type dat ook door Artsen Zonder Grenzen in haar noodhospitalen wordt gebruikt. Had geen tijd om te zien hoe hij bediend wordt. Men heeft er vertrouwen in dat hij werkt. Er is echter geen enkele controle op een succesvol proces. Helemaal niets. De andere autoclaven zijn voor een deel echt niet meer repareerbaar.  Een verticale autoclaaf, eigenlijk voor laboratoriumgebruik, is defect; men weet niet wat de oorzaak is. Er is geen handleiding beschikbaar.

De mensen op de afdeling hebben geen keuze, geen macht om hier in te grijpen. Ik neem afscheid van Blessing en Samuel.

 

Het ziekenhuis heeft een apart gebouw voor verloskunde. Gefinancierd door de Japanse ontwikkelingsbank (JICA), en is geopend in 1981. Het Liberian-Japanese Friendship Maternity Hospital (foto 13). Dit heeft haar eigen OK en sterilisatieafdeling.

We gaan hier ook nog kijken. Een modern gebouw. Ook hier het disinfectiestation aan de ingang. Ook vanbinnen fraai van architectuur (foto 14). De OK en sterilisatieafdeling zijn op de eerste verdieping. Bij binnenkomst op de CSA loop ik gelijk tegen een grote Matachana S1000 autoclaaf aan (foto 15). Een 578 liter, 63KW(!) autoclaaf die aan de laatste internationale eisen voor sterilisatie voldoet. Een grote sticker duidt erop dat het ook een gift van Japan is. Oh man, een gloednieuwe machine! Hij blijkt in 2012 ge√Įnstalleerd te zijn. Water en¬† elektriciteit zijn aangesloten. Alles fonkelnieuw! Bij navraag blijkt dat hij echter nooit gebruikt is. Geen enkele cyclus. De laatste printout die nog aan de printer hangt bevestigt dit (02-03-2011). Nadat de installatie klaar was werd een trainer uit Japan ingevlogen om instructie te geven. Bij diens aankomst bleek echter dat de machine niet functioneerde. De onderneming die de autoclaaf installeerde werd benaderd; deze kwam echter met het verhaal dat diens contract verlopen is en dat zij zonder betaling geen werkzaamheden meer zouden verrichten aan de machine.

Sindsdien is er niets meer gebeurd. De afdeling stuurt haar te steriliseren materialen naar de sterilisatieafdeling van het hoofdziekenhuis waar we zojuist vandaan kwamen. Bizar.

Het personeel is wanhopig. Maar ondanks alles is blijft men het werk doen. Ik wilde nog naar de operatiekamer. Er was echter een operatie aan de gang. Oh God, wat is hier aan de hand? De gemeenschap van Japan stelt een ton beschikbaar voor een autoclaaf. Hij wordt ge√Įnstalleerd door een bedrijf dat ook andere installaties in het ziekenhuis doet. ¬†Dat echter weigert de machine in orde te brengen. Dan is er de fabrikant van de autoclaaf. Die uiteindelijk ervoor moet zorgen dat haar lokaal vertegenwoordigende dealer de machines werkend en wel installeert. Het ziekenhuis management is er. Sinds twee jaar staat de autoclaaf hier te wachten. Waarschijnlijk een kleinigheid om hem aan de praat te krijgen. Ik begrijp er werkelijk niets van. Ook Japan als donor grijpt niet in. De dealer vindt dat hij niet hoeft in te grijpen omdat zijn contract voorbij is; Matachana als fabrikant met zijn lokale installateur grijpt niet in. Amerika de sponsor van het ziekenhuis is in grote getale in het land aanwezig, grijpt niet in. Het ziekenhuismanagement zelf heeft mogelijkerwijze willen ingrijpen maar heeft geen macht. ¬†Totaal bizar. De internationale gemeenschap kan het niet voor mekaar krijgen hier het ziekenhuis van een nieuwe werkende autoclaaf te voorzien. Een oude handbediende 80 liter autoclaaf moet hier het werk doen. Zelfs een rolletje autoclaaftape dat 2,5 Euro kost kan er niet af. Of een paar euro voor een goeie borstel om het instrumentarium te reinigen. Met het Amerikaanse leger op de hoek, vele NGO‚Äôs aan het werk. Ik kan het allemaal niet meer volgen.

Ik beloof de staf dat die machine aan de praat komt. Voorwaarde blijft dat er genoeg water en power beschikbaar is: 64 KW blijft een flink vermogen, ook hier in de hoofdstad. Ook als er geen organisatie zich bereid wil stellen dit te financieren. Ga ik het zelf doen. Ik weet dat het kan.

Het is echt de wereld op zijn kop. Het begrip internationale samenwerking krijgt een vervelende bijsmaak. Wat is hier in Gods naam aan de hand? Grote onzorgvuldigheid, nalatigheid, onverschilligheid, onwetendheid? Natuurlijk kan ik pas echt oordelen als alle informatie op tafel ligt.

Waar gaat het om bij de grote ontwikkelingsorganisaties? Er komen bij mij steeds meer vragen en heb de neiging cynisch te worden.

Ik heb alleen de sterilisatieafdeling gezien. Het onderwerp waarmee ik me toevallig bezig houd. Vraag me af hoe het andere afdelingen afgaat. Ik heb mijn zorgen…

We nemen afscheid van het personeel. Ik beloof hen dat het komende jaar de autoclaaf gaat draaien. Dat ze met een fatsoenlijke machine hun werk kunnen doen. Ik zal me aan die belofte houden. Wel onder de randvoorwaarden dat water en elektriciteit op orde zijn.

Het personeel doet een thumbs-up bij hun autoclaaf. We will get it running!  (foto 16)

Onthutst verlaat ik samen met Dr. Scott-McDonald de afdeling.

Een vorm van kwaadheid en schaamte kruipt door me heen. Ik schaam me als westerling. Schaam me voor deze zo uitermate onzorgvuldige manier van afhandelen van zogenaamde ontwikkelingshulp. Betaald uit belastinggelden en/of giften. Ik  kan het allemaal niet meer volgen.

Ik spreek mijn verbijstering uit tegen de dokter. Het is niet de eerste keer dat ik dit tegenkom. Er moet echt iets gebeuren.

We lopen terug naar het hoofdgebouw. Een chauffeur van het ziekenhuis staat al klaar om me terug te brengen naar het St. Josephs Hospital. We nemen afscheid. De arts-administrator. Heb enorm veel respect voor haar! Dat ze de moed heeft om hier te blijven. Dat ze probeert hier de zaak zo veel mogelijk aan de praat te houden.

Maar oh, er is nog een lange weg te gaan! De internationale hulpgemeenschap en de industrie. Alle grote woorden van commitment, van partners in development, van superior quality, van compliance with all standards en van superb customer support, verliezen hun betekenis als je geconfronteerd wordt met zulke toestanden. Voor mij zet het de integriteit van een deel van de grote internationale hulpverlening en het zakenleven op de helling. De houding die (al dan niet terecht) de indruk geeft van: als de buit maar binnen is, de mooie jaarrapporten geschreven. Daarna is de zaak in Afrika afgedaan. Die houding kan op de langen duur een uitermate vervelende en vooral gevaarlijke backlash veroorzaken.

Vanuit Monrovia,

 

Jan Huijs